Cast, crush and a crash! All in a day!

Write about your first crush.

I was a young boy of about nine or ten. Our ancestral home was located in a village called Pudukottai, far away from Chennai, the capital of Tamilnadu, South of India.

People in our village gather every year during the month of January to celebrate harvesting. They conduct various local fun and play activities that include staging dramas.

We call it Pongal Festival in Tamil.

Theatre and drama in India, as you know, are very ancient. They date back to the 2nd century BC.

Folks in villages found them mostly entertaining in nature. The drama crew showcased a lot of local tales and people sat the whole night watching the cast. They didn’t sleep a wink.

I was attracted to one such drama and fell in love with the female cast. She was beautiful. Flawless in her performance. People clapped each time she appeared on stage.

She was simply a WOW! I had no clue about what the story was about though.

All I knew, I had found my crush.

I went crazy, didn’t miss the show, sneaked through each night, three nights in a row hoping I would meet her and say she did a good show.

On the fourth day the crew packed up and gone. I welled-up in my eyes.

As I grew up, one day my uncle told me that the cast in those dramas were mostly boys and not girls. The girl, he said, I was madly in love with could probably be a boy.

What! Was my first crush a boy?

Gobsmacked! Years have gone, but the memory is still fresh.

நம்ம தோட்டம் தானா?

வடிவேல் ஒரு ஏழை விவசாயி. ரொம்ப வருஷமா சேர்த்து வெச்சுருந்த காசுல, கடைசி காலத்துல ‘ஹாயா ஹாப்பியா’ இருக்க ஊருக்கு வெளியே பண்ணை வீடு ஒன்னு வாங்கினார்.

வீட்டை சுத்திலும் செடி கொடி நர்சரி ஆப்பிள், பலா, பேரிக்கா, பேரிச்சை, அப்புறம் நடக்க பாதைன்னு அங்க ஒரு மினி பூங்காவையே கட்டிட்டார்.

அங்க இருந்த சிறிய குளத்தை கூட ‘அம்சமா’ 5-ஸ்டார் ஹோட்டல் ரேஞ்சுக்கு நீச்சல் குளமா மாத்தி அசத்திட்டார்.

இவ்வளவும் செஞ்சுட்டு அந்த பக்கம் போக வேணாமா? ரொம்ப நாளா போகல.

ஒருநாள் திடீர்னு, தன்னோட பண்ணை ஞாபகத்துக்கு வர, வடிவேல் உடனே வீட்டை பார்க்க கிளம்பிட்டார்.

படுக்கை, பாட்டு புத்தகம், பாட்டில் (அது இல்லாமலா!) சகிதம், கையில் ஒரு பெரிய வாளியுடன், அங்கிருக்க ஆப்பிள் கொய்யா பேரிக்கா பறிச்சு எடுத்து வர கெளம்பிட்டார்.

பண்ணை வீடு வந்ததும், வடிவேலுக்கு ஆச்சரியம்!

“அட இது நாம வாங்கின தோட்டம் தானா? ஒருவேளை அட்ரஸ் எதுவும் மாறி வந்துட்டோமா” -ன்னு திகைத்து நிக்கற அளவுக்கு மாறி இருந்தது, அந்த வீடு.

பச்சை பசேல்ன்னு செடிகள் கொடிகள் மரங்கள்னு வளர்ந்து பார்க்க சூப்பரா இருந்தது.

அப்போ தான், அந்த சத்தம் கேட்டது. வடிவேலுக்கு shock. அப்படியே நின்னுட்டார்.

கொள்ளுன்னு சிரிப்பு சத்தம். ஒன்னு ரெண்டு இல்ல. ஒரு கூட்டமே சிரிச்சா எப்படி இருக்கும்? அதுமாதிரி சத்தம்.

யாரா இருக்கும்ன்னு, சத்தம் வரும் திசை நோக்கி நகர்ந்து போயி எட்டி பார்த்தார்.

அங்கே அவர் கண்ட காட்சி, மெய் சிலிர்க்க வைத்தது.

பெண்கள் கூட்டம் ஒன்று நீச்சல் குளத்தினுள் (பொட்டு துணி இல்லாமல்) நீந்தி குளித்துக் கொண்டு இருந்தனர்.

இப்போ வடிவேலுக்கு சந்தேகம் வலுத்துருச்சு. “நம்ம தோட்டம் தானா?”

ஆனா, கூட்டம் இப்போ வடிவேல பார்த்துருச்சு. “வீல்’ -ன்னு ஒரே கூச்சல்.

“யோ, பெருசு! யார் நீ? இங்க என்ன பண்ணற? யார் வேணும்? மரியாதையா போயிரு, இல்லைன்னா” – என சப்தமிட தொடங்கிட்டாங்க.

வடிவேல் ஒரு நிமிஷம் பாத்ரூம்ல பாம்பு பார்த்து பயந்து நடுங்கின ரஜினி மாதிரி வெலவெலத்து போனார்.

பெருசுன்னு வேற கூப்பிட்டு கேவலப் படுத்திருச்சே. ஆஹா! இப்போ என்ன செய்ய?

கூட்டம் சர்ர்ர்ன்னு தண்ணிக்குள்ள இறங்கி மறைச்சுகிட்டு இன்னும் ஓவரா சவுண்டு!

அவர் பொறுமையுடன், “யம்மா, நான் தான் இந்த பண்ணை வீட்ட்டுக்கு ஓனர். ரொம்ப நாளா, வரல. இன்னைக்கு தான் வந்தேன், ஆமா, நீங்கல்லாம் யாரு” -ன்னு கேட்டார்.

கூட்டம் ஆனா வடிவேலுவ கொஞ்சம் கூட கண்டுக்கல. ஓனர்னு சொன்னதையும் நம்பி மதிக்கல. பெருசு ஒன்னு குளிக்கறத எட்டி பாக்க வந்துருக்குன்னு கேலி பண்ண தொடங்கிருச்சு. ஒரே சிரிப்பு. கூச்சல் கும்மாளம்தான்.

வடிவேலுக்கு இப்போ என்ன செய்வதுன்னு குழப்பம். ஓனர்னு சொல்லியும், விடாம, இப்படி ஆட்டம் போடுதுங்களே யாரா இருக்கும்னு யோசிக்கையில் அங்கிருந்து ஒரு குரல்.

“சரி பெருசு, நாங்க யாருன்னு தெரிஞ்சுக்கறது இருக்கட்டும், குளிச்சு முடிச்சுட்டு வெளியே வரும் வரை, முன்பக்க வாசலில் போயி செத்த நேரம் இரு. நாங்க கூப்பிடுறோம். இப்படி எல்லாம் அசிங்கமா வந்து, எட்டிப் பார்க்கப்படாது, கெளம்பு. -எனக் கூறிவிட்டு, மறுபடியும் கெக்கே பிக்கே என சிரிப்பு.

வடிவேக்கு ஒன்னும் புரியல. பெண்கள் வேறு. ஏன் வம்பு என விலகிச் சென்றார்.

அப்போது அந்த கூட்டத்தில் நக்கலா ஒரு பீஸ், “ஆமா, கையில் என்ன பெரிய வாளி, பெருசு? குளிக்கும்போது எங்கள பார்த்து எச்சில் வடிச்சு வீட்டுக்கு எடுத்துட்டு போகவா? “ – எனக் கேட்டு குபீர் சிரிப்பு. அம்புட்டும் ஒட்டு மொத்தமா சிரிக்க, வடிவேல் இப்போ காண்டு ஆகிட்டார். ஆனாலும் பொறுமை காத்து நின்றார்.

இப்போ, மெல்ல வாய் திறந்தார்.

“அது ஒன்னுமில்ல, வாளி எதுக்குன்னா, இந்த குளத்தில் நான் வளர்க்கும் முதலைகளுக்கு வழக்கம் போல தீனி கொண்டு வந்திருக்கேன். சீக்கிரம் முடிச்சிட்டு வாங்க, வெளில”. என்றார்.

அவ்வளவு தான். அதிர்ச்சியில், அத்தனையும் அரக்க பரக்க, மறைக்க துணி கூட எடுக்காம, ஒரே பாய்ச்சலில் கரை மேல எகிறி குதிச்சு ஓட்டம்.

வடிவேல் இப்போ mind voice: “யாருகிட்ட எங்கிட்டயேவா!”

Memes on SM walls win polls in India.

It’s election time, as you all know.

When you walk in the street and happen to look at a poster (no walls are wasted, all pasted!) on the wall which has an image of the actor, director and producer Sandhana Bharathi, but the message is about Indian HM Amit Shah, you have just seen a good meme. That makes everyone laugh.

A meme is a humorous and satirical way of conveying a message or an idea into an easily translatable format.

Social media nowadays are awash with memes. Images, videos and GIFs have all got memes as content.

Do you know how old a meme is?

The meme is as old as 1953, when the New York Times used the word in a Crossword Puzzle. The clue was; “Same:French.” (The term has a French origin).

It appeared again on the crossword in 2021, with the clue now hinting; “something that gets passed around a lot”.

People share memes on social media and good memes can go viral in a second.

The British evolutionary biologist and atheist Richard Dawkins was the first to use the term in his 1976 book, “The Selfish Gene.”

He said in his book that he needed a name for the new replicator, a noun that conveys the idea of a unit of cultural transmission, or a unit of imitation.

He was actually talking about genes replicating through generations.

He wanted a name that sounded like “gene.” And that was how the word ‘meme’ was born.

People live in a fast-paced social media world. They have little time for reading and images in the form of memes help positively influence people’s minds.

Memes form part of today’s marketing content too. Products sell faster through memes.

The popular meme creator who has a three million following on Instagram, Saint Hoax says memes are basically editorial cartoons for the internet age.

“Messages in a meme format catch your eye, and most of them can be read and understood within seconds,” says Samir Mezrahi, the deputy director of social media at BuzzFeed.

But there’s a flip side to a meme.

Some of them might just negatively impact your business and make your potential customers think twice before buying your services.

So be cautious when creating a meme and try rolling it out for circulation on social media.

A Character in Wild-pants!

When you were five, what did you want to be when you grew up?

When we were five, we were mostly dreamers. A dreamer with eyes wide open. A dreamer deep asleep.

I was too young to think of what I would become as I was told a lot of stories about animals and characters in cartoons. I lived purely in an imaginary world. A fairy tale life, to be precise.

I enjoyed listening to those stories and I imagined I would one day go meet them really and want to spend time with them.

Some stories wouldn’t end well as characters were chased and put to death. That gave me nightmares.

I remember I asked my parents one day if I could stop people killing animals. My parents told me that I should then become a forest officer, wear a uniform, carry a gun and travel in an open jeep. All day and night. A life in the wilderness.

That’s when I imagined I would be an officer who was out and about helping save the animals.

That gave me pleasure. I thought I would bring those animals home, live with them in the comfort of my parents, brothers and sister.

A happy cartoon family was what I wanted.

A twin-headache turned into a compliment, how?

What was the best compliment you’ve received?

One year separates me and my brother. My brother Raman was born in the month of October 1965. I was born almost a year later, in November 1966. (Please, don’t blame my parents.)

We looked similar in appearance when we were young. So identical that people found it tough to differentiate between us.

My dad worked as an engineer for the government. We lived in a remote town called Sivaganga in Tamilnadu when we were born.

We often played together. We never missed each other. It took time for our friends too to actually see who’s who. It was good fun though.

(We are now 59 years old and still many can’t call our names right!)

My brother Raman started school at five, and I missed him so much. I couldn’t wait to go to school.

A year was soon gone. Ram was now in grade two, and I had just started. In the same school.

As we were so close, I couldn’t see him sitting too far away in a different class. So I would give a miss in my class, run, sneak through and sit next to him.

That soon became a routine every day. Five days a week.

Teachers found this amusing. They sent staff and boys to bring me to my class. They used to drag me along the floor as I cried and rolled. No mercy.

When school announced the break, I would run back to where my brother sat. A classic Chaplin movie on display at school.

My parents were worried. They sat with the head teacher and staff discussing ways to stop me.

To make matters worse, my brother too joined the sit-in-protest (dharna). We both cried in buckets when staff tried separating us.

Teachers suggested various measures, ranging from punishing us to tying us with ropes to admitting us into separate schools, to some even giving a hint as to seeking a transfer for my dad. So sad.

The head teacher rolled her eyes and raked her brains. How just the two of us made the entire school sweat it out. Not a day passed without the teachers thinking about us.

A week was gone. How to separate us was now the talk of town.

My dad soon found a solution. He rushed to meet the head teacher. The staff were also joined.

If the school didn’t mind, my dad said he was ready to register his children as twins. And I could continue, from grade two, along with my brother Raman.

That let me give a whole year a miss in grade one. Wow!

Sounds alright. The head teacher was convinced. The staff heaved a sigh of relief. Necessary paper work was to be done.

When my brother and I entered school the next day, the whole school welcomed us with claps and I was called a ‘child prodigy’. Prodigy for what?

A prodigy for giving one whole year a miss and starting school from grade two.

‘Child Prodigy’ was the best compliment I received. Sorry! WE received.